Boekrecensie: Anne Frank – Het Achterhuis

Ik had hem nog niet gelezen, “Het Achterhuis”. Geschreven door de Joodse Anne Frank tijdens WWII, gevonden na de oorlog , vervolgens vertaald in meer dan 60 talen en gelezen door vele miljoen/miljarden mensen. Voor degenen die het nog niet kennen, een miniscule samenvatting:

Anne Frank, een Duits joods meisje, duikt samen met haar familie onder in het achterhuis van het kantoorpand, waarin haar vader heeft gewerkt. Door middel van een verborgen deur in een boekenkast worden ze van de buitenwereld afgesloten.´

Naast de familie Frank betrekken ook de Familie van Daan en Albert Dussel het achterhuis. Door de grote hoeveelheelheid mensen in de te kleine ruimte ontstaan er veel spanningen en ruzies. Daarnaast heeft Anne vaak ruzie met haar moeder die “me niet begrijpt, en niet als een moeder voor me is.”
Gedurende de periode in het achterhuis ontwikkeld Anne gevoelens voor Peter Daans, de zoon van de famlilie Daans.

Dit alles beschrijft Anne in haar “geheime” dagboek, wat zij na de oorlog in romanvorm zou willen uitbrengen. Haar laatste schrijven is op 1 augustus 1944, op 4 augustus vallen de duitsers de woning binnen en arresteren de onderduikers. Anne stierf aan uitputting en/of vlektyfus in het concentratiekamp Bergen-Belsen.
Na de oorlog besloot haar vader, Otto Frank, alsnog het dagboek te publiceren.

Door een actie van het AD kwam het dagboek afgelopen maand ons huishouden binnen, zodoende besloot ik me te wagen aan dit stukje algemene ontwikkeling. Met hoge verwachtingen begon ik aan het legendarische dagboek, helaas kwam ik daar als snel op terug..

Vanuit historisch oogpunt geeft het boek  wellicht een goed beeld van hoe het er bij onderduikers in WOII aan toe ging, maar van een interessant en aangenaam lezend boek is absoluut geen sprake.

Al aan het begin van het boek begin ik me te irriteren aan Anne, bij het beschrijven van haar klasgenootjes blijkt dat ze ze de meerderheid niet mag:
“E.S. is een kind dat zo ontzettend kletst dat het niet leuk meer is.”;  “J. is een opschepperig, fluisterig, akelig, grootmensenachtig, achterbaks, huichelachtig kind.”; “J. huilt bij het kleinst beetje, is er kleinzerig en vooral ontzettend aanstellerig. “; “Maurice Costter is een van mijn vele aanbidders, maar het is een nogal vervelend joch.”; “Rob Cohen is een huichelachtig, leugenachtig, huilerig, gek, vervelend jongetje, dat zich ontzettend veel verbeeldt.”; etc…..

Daarnaast is Anne een groot fan van het gebruik van het woord “bakvis“. Ik had nog nooit van het woord gehoord. Maar het beschikt over een hoge irritatiefactor, zeker bij overmatig gebruik.
Verder blijkt dat Anne erg goed is in klagen, klagen en nog eens klagen. Dit begint bij de eerdergenoemde beschrijving van haar klas en er komt geen einde aan. Logischerwijs beklaagt ze zich over de Duitsers, daar heeft ze immers ook alle reden toe. Maar daarnaast klaagt ze minstens zoveel over haar familie, de mede-onderduikers en alle andere negatieve dingen die ze maar kan verzinnen.

Nu zouden deze minpunten nog niet zo’n probleem zijn. (Zelfs het klagen is te vergeven daar het een dagboek is, en niet geschreven is ter vermaak) Is het niet dat het boek verschrikkelijk wegleest. Veertig á vijftig keer worden dezelfde gebeurtenissen op eenzelfde saaie manier zonder enig schrijntje humor beschreven. NEE! Ik ben niet geïnteresseerd in de beschrijving van de 14e ruzie tussen de familie Daan en de familie Frank. NEE! Ik ben niet geïnteresseerd in de 32e beschrijving van Anne’s gevoelens voor Peter Daans. Ik las het boek in de veronderstelling wat te leren over het onderduikersleven in WOII, maar helaas gaat de meerderheid van de tekst over de hersenspinsels van één tienermeisje….

Kortom… Wellicht een goed boek als bron voor een geschiedeniswerkstuk. Maar ik snap niet waarom miljoenen mensen dit boek vrijwillig hebben gelezen, en het vervolgens aanraden als zijnde “goed voor je algemene ontwikkeling”.
Je gaat de volledige, bijbel, de garantievoorwaarden van een tosti-ijzer of de gebruiksaanwijzing van een föhn toch ook niet doorlezen omdat er wellicht, héél misschien, iets leerzaams in staat?
Als ik iets over WOII te weten wil komen geef mij dan maar de spannende verhalen van opa, die weet tenminste wat vertellen is en weet m’n aandacht wel vast te houden.

18 Thoughts.

  1. Ik ben het helemaal niet eens met de schrijver van deze recensie. Als we het boek lezen, zien we hoe een jong meisje groeit tot volwassenheid. Haar gevoelens kan ze niet met een ieder delen en daarom schrijft ze het in haar dagboek. Het is niet altijd makkelijk, wanneer je bepaalde gevoelens heb en je zelf niet begrijp waarom zulke gevoelens er zijn en dan wilt niemand je begrijpen. De overstap van kind naar volwassenheid brengt afwisselende gevoelens met zich mee. Soms voel je je blij, andere keren voel je je verdrietig. En wanneer zulke gevoelens opkomen heb je alles behalve een gezeur nodig van je moeder, vader of wie dan ook. Ze moest onderduiken in een kleine ruimte. Juist wanneer je lichaam begint te veranderen heb je een bepaalde vrijheid nodig. Je moet je aanpassen aan de omgeving, situaties meemaken en ermee kunnen handelen. Door al dat onderduiken kon anne dat niet en moest ze op zichzelf met haar gevoelens handelen. Geen gemakkelijke taak en daarom schrijft ze verwoed ik haar dagboek over alles dat haar dwarszit. Ik ben zelf een tiener, en toen ik Het Achterhuis las, voelde ik helemaal mee met Anne. De meeste gevoelens komen overeen met de gevoelens die ik heb. Het boek is niet met de bedoeling om de WW2 te begrijpen. Als je bepaalde gebeurtenissen van WW2 wilt analyseren kan dit boek misschien helpen. Maar ik zie het boek meer als een boek voor ouders om te lezen, zodat ze ongeveer een beeld kunnen hebben met watvoor gevoelens hun kinderen te maken hebben in het bijzonder de meisjes. Het Achterhuis is een echte aanrader!

  2. Aanrader: Lees de Bijbel eens volledig en zie dan maar eens hoeveel boeiende dingen er in staan en hoe leerzaam het nog steeds is….zelfs, of misschien wel vooral in deze tijd!

  3. Ten eerste, die opmerkingen van je zijn zielig, oneerlijk en onvolwassen, je hebt er ook geen rekening mee gehouden dat het het dagboek was van een tienermeisje, onderduikend, in de oorlog van zo’n 70 á 75 jaar terug. Aangezien jij je totaal geen beeld blijkt te kunnen vormen zal ik je proberen zo goed en zo kwaad als het gaat te vertellen wat jij nu zo al over het hoofd ziet: je hebt ten eerste geen rekening ermee gehouden dat de schrijfster het had geschreven als dagboek en niet als gewoon boek, haar dagboek zou wel als basis dienen voor het boek dat ze na de oorlog uit wilde geven, maar dat is nooit gebeurd omdat de schrijfster is omgekomen in de holocaust.
    Het boek zelf is als boek zó beroemd geworden omdat het onvervalst de moeilijkheden van de oorlog beschrijft voor de onderduikers.
    Ten tweede, de schrijfster was nog geen 16 jaar oud, een puber die, in één van haar moeilijkste periodes, er nog een schepje bovenop krijgt. Ze waren dan nog steeds vrij, maar ook gevangen in hun eigen huis, als je de hele dag op elkaars lip zit gaat er vanzelf wel wat mis, dat moet zelfs jij begrijpen. Verder was het eigenlijk een schrijfster zonder verdere inspiratie, alles wat er gebeurde, hoe eentonig op een gegeven moment ook, schreef ze op, dit dagboek was haar enige uitlaatklep. Ze kon niet naar buiten en moest als jong meisje haar kamer delen met een oude vent, daarbij kwam nog dag ze de hele dag dezelfde gezichten voor zich had.
    Ten derde, zoals eerder al gezegd, is het een verhaal van 70 á 75 jaar oud, je moet toch kunnen begrijpen dat de woordkeus daarom anders was. En om het nog eens extra te benadrukken zeg ik: mag zij ook es effe, het is een dagboek, kom op man, ga daar nauw niet zo moeilijk over doen, het dagboek was niet geschreven als een echt leesboek, en daarom is het ook zo historisch correct. En nog een ding, als jij een boek niks vind hoef je daarmee nog geen betrekking te maken op de bijbel, een eveneens historisch correct boek, waar jij maar met je klauwen vanaf te blijven hebt. Je moet niet oordelen over een boek dat je nog nooit gelezen hebt. En daarom ook niet te veel oordelen over Anne Frank, want ik denk ook niet dat je het echt uitgelezen hebt als je het zo’n vervelend boek vond.
    Als je denkt grappig te zijn, moet ik je even bijbrengen dat je dat absoluut niet bent.

  4. Beste lezers,

    Gezien alle reacties hierboven voel ik me (een kleine drie jaar na het schrijven van de blog) toch geroepen om even te reageren.

    Mijn reactie op de punten van “ik” is als volgt: Ik heb geen hekel aan Anne Frank, of de gevoelens die zij heeft als puber.
    Waar ik moeite mee heb is de manier waarop het boek door de wereld gehyped wordt. Door docenten Nederlands wordt het beschreven als het boek over de tweede wereldoorlog dat je moet lezen, en DAT is onzin.
    Ik ben het zelfs eens met wat “Susje” schrijft: Het zou wellicht een mooi boek zijn om de gedachten van een puberend kind te begrijpen. Maar het is geen oorlogsboek, en zo wordt het wel verkocht.

    Ingaand op je tweede punt: Volledig begrijpelijk, no offence tegen Anne, maar alleen tegen manier waarop het wordt gezien als een historisch en fenomenaal stuk literatuur.

    Wat je schrijft na punt 3 vind ik niet heel sterk onderbouwd, toch ook hier een korte reactie.
    1. Ik heb het boek wel echt uitgelezen, dat is ook de reden dat ik vind dat ik mijn mening over het boek mag geven.
    2. Ik heb heel veel met “m’n klauwen” aan de bijbel gezeten. Door mijn ouders ben ik christelijk opgevoed, en heb naast vele kinderbijbels grote stukken van de “echte” bijbel gelezen. Nog steeds heb ik absoluut geen afkeer van het geloof, en het Bijbelboek openbaringen leid vaak tot mooie discussies.
    Het punt dat ik wilde maken was dat je bijbel niet voor je plezier doorleest, en aangezien jij deze blijkbaar wel volledig gelezen heb vind ik het vreemd dat je dit ontkent. De vele hoofdstukken met stambomen in het oude testament absoluut geen pretje om doorheen te komen, al moet ik toegeven dat het de vele moeilijk-uit-te-spreken Joodse namen soms wel tot grote hilariteit leiden.

    Tot zover mijn reactie op de reacties, bye!

  5. – Nog saaier dan de geschiedenisles, Geef mij opa maar, is een andere mening toegedaan, ik ben niet akkoord want het verhaal is op zijn manier spannend, van het begin was saai maar als je verder leest dan is het verhaal interessant en je kan veel leren van het verhaal zoals de wereld oorlog 2 hoe ouders kunnen omgaan met gevoelens van hun kinderen en hun kinderen te kunnen begrijpen in verschillende fase van leeftijd.

    Het woord “bakvis“ik had nog nooit van het woord gehoord maar ik heb op computer gezocht en het is Dutch woord spottende benaming voor een meisje tussen veertien en zeventien jaar en er waren anderen talen gebruikt voor sommige woorden in het verhaal die heb ik nog nooit gehoord. Maar het woord bakvis was niet heel veel gebruikt als over een hoge irritatiefactor en die tijd wordt bakvis gebruikt als een term.
    Soms heeft Anne heeft recht om te klagen bv waarbij zij stelt haar ouders vragen over geslachtdelen die ze willen niet over praten. als je het boek nog niet gelezen hoe weet je dat het boek verschrikkelijk wegleest. Veertig á vijftig keer worden dezelfde gebeurtenissen op eenzelfde saaie manier zonder enig schrijntje humor beschreven. Ik las het boek in de veronderstelling wat te leren over het onderduikersleven in WOII, maar helaas gaat de meerderheid van de tekst over de hersenspinsels van één tienermeisje, het is het verhaal …. Het is een boek die ouders kunnen lezen en om te kunnen een beeld hebben over hoe hun kinderen gevoelen kan zijn in een speciaal manier. Ik denk dat Ronald moet het boek goed lezen.

  6. Recensie De Anne Frank site

    ik heb de site bekeken van het achterhuis en daar kun je veel vinden over, het leven van Anne Frank. Je kunt ook het achterhuis in, en daarin kun je zien hoe het er daar allemaal aan toe gaat. je kunt er veel dingen bekijken zoals tentoonstellingen. En je kunt ook geld doneren voor de activiteiten. Dat zal ik doen! Dan lijkt het alsof je het goed vindt wat Anne frank heeft gedaan.

    Je kunt ook heel veel foto’s zien hoe Anne frank eruit zag. Gelukkig heeft Otto Frank het dagboek uitgebracht anders had je dit nooit geweten.

    Je ziet ook veel informatie die handig is zoals dat je je kaarten online kunt kopen. En wat er nog meer te doen is dan alleen het achterhuis te bekijken. Dat je er iets kunt drinken en dat je ook gewoon met een gids mee kan gaan. Je kunt ook iets zien over hoe het van schuilplaats naar een museum is geworden. Je hebt ook fotoboeken die je er kan bekijken. Dus ik zou zeggen de site heet http://www.annefrank.org en ga er naartoe.

  7. Sommigen mensen begrijpen gewoon niet hoe het leven in elkaar zit. Anne Frank en lotgenoten hebben verschrikkelijk geleden.
    Probeer zelf eens zo te leven en je zal zien hoe vaak je zal klagen. Dit meisje was dapper. Zij en vele anderen verdienen respect!

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*