De statiegeldtas

Onlangs stond ik in een Zeeman een 5-tal sokken af te rekenen tegen een zeer aangename prijs. Ik wilde de sokken in mijn tas stoppen maar was vergeten dat deze al volgestopt zat met een laptop en een berg papier.
Daarom wende ik mij glimlachend tot de caissière en voeg of ze een tasje voor me had. Ze reageerde met: “Nee, die heb ik helaas niet. Maar ik heb wel een STATIEGELDTAS voor je.”

Op dat moment vond ik het wonderlijk dat de plastic tassen op waren maar heb zonder verder na te denken voor een euro een linnen statiegeldtas gekocht. Deze mag  ik op elk willekeurig moment weer voor €1 terugverkopen aan Zeeman.

Het bewuste object

De nieuwe euroknaller van Zeeman

Omdat het principe “statiegeldtas” me bleef bezighouden heb ik het woord gegoogeld. En al snel kwam ik tot de schrikbarende ontdekking dat de plastic tasjes helemaal niet “toevallig op waren”, maar dat het niet meer verschaffen van plastic tassen een bewuste boycot is die word ingegeven door MVO-hoofkantoor van Zeeman. Sterker nog, ze publiceren vol trots persberichten over deze versobering van de klantenservice, die gretig door partijen als de Telegraaf worden overgenomen.

Dit bracht mij even aan het wankelen en bijna vond ik het een goed initiatief…

Inmiddels ben ik twee maanden verder en is de statigeldtas, evenals de plastictassen voorheen, geëindigd in mijn prullenbak. Is dit gebeurd omdat ik een hekel heb aan de natuur, omdat ik kan zwemmen in het geld en niet zit te wachten op m’n euro retour of omdat ik per abuis mijn koffie er overheen heb gegooid?
Nee, niets van dat alles. Het komt omdat ik niet dagelijks langs een Zeeman fiets, en die ene keer dat ik sindsdien in de Zeeman ben geweest mijn tasje thuis had laten liggen.

Kortom, de invoering van de statiegeldtas heeft voor mij  niets veranderd behalve dat de zeeman 3 á 5 euro per jaar meer aan mij verdiend. En dat er tegenwoordig linnen in plaats van plastic tasjes verspild worden.

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*