Oude filmclassics

Star wars boring pinguin

Het laatste half jaar ben ik filmklassiekers aan het kijken. Denk hierbij onder andere aan Fight Club, V for Vendetta, The Grudge, Kill Bill en enkele Tarantino films.
Soms bevalt dit heel goed, zoals bijvoorbeeld in het geval van Fight Club: Op het moment dat ik het plot doorhad heb ik de film op pauze gezet en ben ik een klein tiental vrienden gaan WhatsAppen over hoe episch de film wel niet was. Helaas kreeg ik van hen veelal terechte, maar minder lyrische, reacties als: “Ja, joh prima”, “Spuit 11 geeft ook nog modder” of “Ben je ook zo bang dat je computer volgend jaar kapot gaat tijdens de millenniumwisseling? #1999”.
Soms is het ook wat zoeken. Ik weet nog steeds niet wat mijn mening is over Kill Bill I (Nee, deel 2 en 3 heb ik nog niet gezien dus niet spoileren aub), maar ik zie wel in dat het absurde en wellicht daarom een superieure film is.

De derde categorie is de categorie “gigantische domper” en hiertoe behoren The Godfather I (ik heb me nog niet tot een deel 2 en deel 3 kunnen aanzetten) en Episode IV en V van Star Wars. Beide films begon ik met hoge verwachtingen, van menige gewaardeerde collega of enthousiaste oom had ik gehoord dat ik deze klassiekers echt moest zien!
Helaas knalde ik bij beide films keibikkelhard op de generatiekloof. Deze valkuil bestond uit twee diepe ravijnen. Als eerste waren er de graphics, bij Star Wars had ik af en toe het idee dat ik naar een aantal dwergen in een papier-mache dino kostuum zat te kijken en dat de trailer was gemaakt in moviemaker. Wellicht had ik me nog over deze barrière heen kunnen zetten, ik begrijp ergens ook wel dat in 1970-1980 3D Animatie nog in de kinderschoenen stond en dat de drie dwergen in het papier-mache pak er destijds super futuristisch uitzagen.

De grootste frustatie echter zit in hem in de traagheid van de verhaallijn in zowel The Godfather als Star Wars. Ja ik ben blijkbaar verslaafd aan (Holywood-)producties anno 2015, waarin alles snel-sneller-snelst moet..-.-. Maar “Come on!”, ik heb echt me best gedaan.  Wanneer er in Star Wars V ruim 20 minuten aan scene zit waarin 5 logge robothonden met lasers langzaam dichterbij de schuilplaats van de rebellen komen (zie onderstaande afbeelding), val ik bijna in slaap en mijn broertje met wie ik de films kijk is dan al aangekomen op Station Dromeland.
We hebben beide SW-films in 3x moeten kijken als gevolg van deze ongewenste maar onvermijdelijke dutjes. Het spreekt in ons nadeel dat we één van de drie dagen brak waren en daarom wellicht eerder in slaap vielen. De andere 2 dagen was dit niet het geval, hieruit durf ik te concluderen dat  het verhaal echt niet meer voldoet aan de kwaliteitseisen van deze tijd.

Star Wars Robot dog

De eeuwigdurende robotdog aanval

Concluderend: Ja, ik snap dat jullie 40+ers nostalgische gevoelens hebben bij deze oude films en een traantje laten als jullie ze zien, erover praten of eraan denken.
Maarrrr stop met het opdringen van deze films aan de mensheid anno 2015 met de boodschap: “Dit is echt één van de beste films ooit gemaakt”. Dit was destijds wellicht het geval, maar nu is het niet veel meer dan traag en pixelerig. #filmmuseum

Doei

2 Thoughts.

  1. I benefited from the lot from reading this article, thank you so much for writing such great article, I will definitely follow your blog and read every article you write.

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*