Kroegentocht #1

Tijdens een speurtocht door de stapels oud papier in de woonboot van m’n oma kwam ik bovenstaand “Groot Amsterdams Kroegeboek” tegen. Helaas bleek dit stuk literatuur enigzins verouderd, het was geschreven in 1963.
Samen met freund Anne besloten we te starten met een zoektocht naar  “de ideale stamkroeg” in onze hoofdstad…..

Week 1
Anne had wat voorbereidende werkzaamheden verricht en kwam met Café Hoppe op de proppe.  Navraag op mijn werk leerde dat dit een yuppenkroeg was met goeie bitterballen. Vol verwachting stapten wij dan ook op dinsdag 2 oktober deze drinkgelegenheid binnen.

Al snel bleek dat de yuppen van tientallen jaren terug nog steeds in de kroeg zijn blijven hangen, waardoor de term yuppenkroeg helaas niet meer opgaat. Hoppe valt naar mijn mening meer in de categorie ex-koorleden, minimaal 50+,  maar elkaar nog altijd begroeten met “Heeuy Keerrrolll!”
Kortom niet het publiek dat we hopen te zien in onze toekomstige stamkroeg. Op het bier was niets aan te merken, en de bitterballen waren minimaal net zo goed als de verhalen.

Na enkele drankjes in Hoppe hadden we genoeg oude mannetjes gezien en hebben de maaltijd genuttigd in Coco’s outback, waar we de maaltijd hebben genuttigd terwijl we 15 Champions-League wedstrijden tegelijkertijd volgden. Alhoewel Coco’s adverteert met de “Lousy food and warm beer” is de “Outback burger” een absolute aanrader.

Tip: Ga bij Coco’s voor de “not so huge” variant! Indien je de “huge” burger tot je neemt leid je aan acute obesitas en zal je naar verwachting door middel van een takel afgevoerd moeten worden.

Op naar week 2!

Definitief concept!

110 dagen,
43 pagina’s,
15.238 woorden,
106.580 tekens,
559 alinea’s &
1182 regels

Zijn er voorbijgegaan of gecreëerd gedurende de afgelopen drieënhalve maand waarin ik aan mijn afstudeeronderzoek heb gewerkt. Maar vandaag is het zover, vandaag heb ik mijn definitieve concept op hoop van zegen naar de 1e en 2e lezer verzonden. Indien zij mij een “GO!” geven, mag ik in één van de eerste weken van juni mijn onderzoek verdedigen en het daarmee hopelijk voldoende afronden.
Als ik daarnaast in de komende twee weken ook de laatste vier HES-tentamens met succes afrond, betekend het dat ik binnen nu en maanden over een HBO-diploma beschik. Klinkt tof, toch?

Verder:
– Was gisteren mijn laatste officiële lesdag op de HES (als alles volgens plan verloopt)
– Is bovenstaande afbeelding een sneak-preview, oftewel screenshot, van het voorblad van mijn afstudeerrapport
– Is het ‘logo’ ontworpen door m’n zeer gewaardeerde broeder Arco

Update 23-05-2011: Het is een GO! Oftewel dit concept mag als definitief upgeload worden en vervolgens mag ik het verdedigen. Jeej!

Boekrecensie: Anne Frank – Het Achterhuis

Ik had hem nog niet gelezen, “Het Achterhuis”. Geschreven door de Joodse Anne Frank tijdens WWII, gevonden na de oorlog , vervolgens vertaald in meer dan 60 talen en gelezen door vele miljoen/miljarden mensen. Voor degenen die het nog niet kennen, een miniscule samenvatting:

Anne Frank, een Duits joods meisje, duikt samen met haar familie onder in het achterhuis van het kantoorpand, waarin haar vader heeft gewerkt. Door middel van een verborgen deur in een boekenkast worden ze van de buitenwereld afgesloten.´

Naast de familie Frank betrekken ook de Familie van Daan en Albert Dussel het achterhuis. Door de grote hoeveelheelheid mensen in de te kleine ruimte ontstaan er veel spanningen en ruzies. Daarnaast heeft Anne vaak ruzie met haar moeder die “me niet begrijpt, en niet als een moeder voor me is.”
Gedurende de periode in het achterhuis ontwikkeld Anne gevoelens voor Peter Daans, de zoon van de famlilie Daans.

Dit alles beschrijft Anne in haar “geheime” dagboek, wat zij na de oorlog in romanvorm zou willen uitbrengen. Haar laatste schrijven is op 1 augustus 1944, op 4 augustus vallen de duitsers de woning binnen en arresteren de onderduikers. Anne stierf aan uitputting en/of vlektyfus in het concentratiekamp Bergen-Belsen.
Na de oorlog besloot haar vader, Otto Frank, alsnog het dagboek te publiceren.

Door een actie van het AD kwam het dagboek afgelopen maand ons huishouden binnen, zodoende besloot ik me te wagen aan dit stukje algemene ontwikkeling. Met hoge verwachtingen begon ik aan het legendarische dagboek, helaas kwam ik daar als snel op terug..

Vanuit historisch oogpunt geeft het boek  wellicht een goed beeld van hoe het er bij onderduikers in WOII aan toe ging, maar van een interessant en aangenaam lezend boek is absoluut geen sprake.

Al aan het begin van het boek begin ik me te irriteren aan Anne, bij het beschrijven van haar klasgenootjes blijkt dat ze ze de meerderheid niet mag:
“E.S. is een kind dat zo ontzettend kletst dat het niet leuk meer is.”;  “J. is een opschepperig, fluisterig, akelig, grootmensenachtig, achterbaks, huichelachtig kind.”; “J. huilt bij het kleinst beetje, is er kleinzerig en vooral ontzettend aanstellerig. “; “Maurice Costter is een van mijn vele aanbidders, maar het is een nogal vervelend joch.”; “Rob Cohen is een huichelachtig, leugenachtig, huilerig, gek, vervelend jongetje, dat zich ontzettend veel verbeeldt.”; etc…..

Daarnaast is Anne een groot fan van het gebruik van het woord “bakvis“. Ik had nog nooit van het woord gehoord. Maar het beschikt over een hoge irritatiefactor, zeker bij overmatig gebruik.
Verder blijkt dat Anne erg goed is in klagen, klagen en nog eens klagen. Dit begint bij de eerdergenoemde beschrijving van haar klas en er komt geen einde aan. Logischerwijs beklaagt ze zich over de Duitsers, daar heeft ze immers ook alle reden toe. Maar daarnaast klaagt ze minstens zoveel over haar familie, de mede-onderduikers en alle andere negatieve dingen die ze maar kan verzinnen.

Nu zouden deze minpunten nog niet zo’n probleem zijn. (Zelfs het klagen is te vergeven daar het een dagboek is, en niet geschreven is ter vermaak) Is het niet dat het boek verschrikkelijk wegleest. Veertig á vijftig keer worden dezelfde gebeurtenissen op eenzelfde saaie manier zonder enig schrijntje humor beschreven. NEE! Ik ben niet geïnteresseerd in de beschrijving van de 14e ruzie tussen de familie Daan en de familie Frank. NEE! Ik ben niet geïnteresseerd in de 32e beschrijving van Anne’s gevoelens voor Peter Daans. Ik las het boek in de veronderstelling wat te leren over het onderduikersleven in WOII, maar helaas gaat de meerderheid van de tekst over de hersenspinsels van één tienermeisje….

Kortom… Wellicht een goed boek als bron voor een geschiedeniswerkstuk. Maar ik snap niet waarom miljoenen mensen dit boek vrijwillig hebben gelezen, en het vervolgens aanraden als zijnde “goed voor je algemene ontwikkeling”.
Je gaat de volledige, bijbel, de garantievoorwaarden van een tosti-ijzer of de gebruiksaanwijzing van een föhn toch ook niet doorlezen omdat er wellicht, héél misschien, iets leerzaams in staat?
Als ik iets over WOII te weten wil komen geef mij dan maar de spannende verhalen van opa, die weet tenminste wat vertellen is en weet m’n aandacht wel vast te houden.