Dienstverlening Rabobank-stijl 1/2

Er wordt gesproken over de Zorg 2.0, en zelf al over de Accountant 3.0. Naar mijn mening is ook in de bankensector een hevige upgrade vereist als het gaat om de relatie met, en het bieden van dienstverlening aan, de consument. Om deze bewering kracht bij te zetten deel ik hierbij mijn ervaringen van afgelopen week.

“Verkoopkans”
Afgelopen week ging ik langs bij de Rabobank om mijn gratis studentenrekening om te laten zetten in een een “reguliere” betaalrekening waar je een paar euro’s per kwartaal voor betaald. Ik kwam de bank binnen in de veronderstelling dat deze handeling slechts enkele muisklikken kosten en ik binnen enkele minuten weer buiten zou staan. Niets bleek minder waar….
Nadat ik officieel welkom was geheten en en er een kop koffie voor mij werd neergezet begon de medewerkster allereerst met een interview. Of ik al een baan had, wat voor baan, of ik nog door ging studeren etc? Ik stelde mezelf al de vraag: “Is dit relevant?” Maargoed het was mijn vrije dag en ik had geen haast, dus ik zag geen kwaad in dit subtiele kruisverhoor. Vervolgens moest mijn rekening gewijzigd worden. Dit bleek niet enkele muisklikken te kosten, maar een proces van ruim 20 minuten te zijn. De Rabo-medewerkster en ik gingen stapsgewijs door vele schermen waarboven prominent het woord  “verkoopkans” stond, dit bleek de omschrijving voor de afspraak van vandaag te zijn . Ik was zowel verbaasd over de hoeveelheid stappen die doorgevoerd moesten worden in het systeem als over het feit dat mijn bankrekening-omzet-bezoek blijkbaar gezien werd als een “verkoopkans”. Gelukkig duurde het niet al te lang voordat deze betiteling duidelijk werd.

Na een half uur, mijn rekening was inmiddels gemuteerd tot een ‘reguliere betaalrekening’ dacht ik op te kunnen staan en de bank te verlaten. Niets bleek minder waar, plotseling kreeg ik een twintigtal vragen over overlijdensrisicoverzekeringen, rechtsbijstandverzekeringen,  inboedelverzekeringen en doorlopende reisverzekeringen. Of ik hier al eens over had nagedacht, en of ik wellicht interesse had in een verzekering van de Rabo/Interpolis. Hoewel ik bij de eerste verzekering al aangaf dat ik hier geen interesse in had, kwam met hernieuwd enthousiasme de introductie voor de volgende verzekering op tafel.
De term “verkoopkans” die ontstond als gevolg van het bankrekening-omzet-bezoek werd me plots duidelijk.
Verbaasd over het gebrek aan efficiency en productiviteit, deze vast en zeker peperdure medewerkster was immers ruim een uur met mij bezig geweest, binnen de Rabobank verliet ik het pand.

Part 2
Nu is dit natuurlijk al een statement/ervaring op zich, maar om dit feit alleen zou ik geen gedesillusioneerde blog over de Rabobank of zelfs de bankensector in het geheel schrijven. Nee, de reden van mijn teleurstelling is iets waar ik deze week op werd gewezen door mijn collega Stef-Jaap, iets wat de Rabobank mij ook had kunnen vertellen (maar dit niet heeft gedaan) en iets wat mij direct ruim € 200 netto oplevert.

Maar dit zal ik uitgebreid beschrijven in het de vervolg-blog van dit tweeluik.

To be continued!

Ondanks m’n falen toch geld terughalen?



Afgestudeerd zijn kent niet alleen maar voordelen, het brengt ook de nodige nadelen en zelfs verplichtingen met zich mee. Eén van deze verplichtingen (die tevens resulteert in een nadeel) is het feit dat je het studentenreisproduct op je OV-chipkaart eerst via internet en vervolgens via zo een geel Ov-kastje dient te deactiveren. Vervolgens dien je als ex-student de volle pond te betalen voor je snikhete en vaak vertraagde reizen met het openbaar vervoer.

Indien je dit niet tijdig doet brengt DUO direct €68 per twee weken in rekening voor het niet rechtmatig bezitten van het studentenreisproduct, daarbij wordt niet in de OV-systemen nagegaan of je de kaart überhaupt heb gebruikt in die periode.
Oftewel een grote onverwachte tegenvaller voor de studenten die dit vergeten na het behalen van het diploma….

Ik ben zo’n student.
Ik ga echter nog een laatste poging doen om de inmiddels al door mij betaald boete van DUO  terug te vragen/vorderen. Door het indienen van een bezwaarschrift. Deze wil ik graag ter inspiratie met u delen.

DUO
Afdeling bezwaar en beroep
Postbus 50081
9702 EA Groningen
Betreft: Studieschuld als gevolg te laat stopzetten studentenreisproduct


Geachte heer/mevrouw,

Deze brief is een reactie op uw schrijven van 5 oktober 2011 waarin u mij verzoekt om €136 te betalen als ontstane studieschuld m.b.t. het studentenreisproduct.

Ik ben het niet eens met de boete van € 136 die mij is opgelegd in verband met het te laat deactiveren van mijn studentenreisproduct. Dit heeft meerdere oorzaken maar de voornaamste is wel het feit dat ik in de maand dat mijn studentenreisproduct blijkbaar nog geactiveerd was op geen enkele manier gebruik heb gemaakt van het openbaar vervoer, en daar nu wel € 136 voor zou moeten betalen.

Dit gegeven zal ik nader toelichten, na mijn afstuderen ben ik direct in dienst getreden bij een accountantskantoor aan de Keizersgracht in Amsterdam.  Vanaf dat moment fiets ik dagelijks vanuit mij woonplaats 18km naar het centrum van Amsterdam, en maak dus op geen enkele manier gebruik van het openbaar vervoer. Collega’s zouden dit eventueel aan u kunnen bevestigen, en ik kan u desgewenst ook een kopie doen toekomen van mijn “Fietsenplan”-contract met de onderneming.
Het feit dat ik nu € 136 moet betalen (sterker nog, ik heb het al betaald om rentes en boetes te voorkomen) voor openbaar vervoer waar op ik geen enkele manier gebruik van heb gemaakt vind ik een zeer idiote situatie, ik hoop dat u dit begrijpt.

Aan de andere kant begrijp ik (n.a.v. uw brieven) dat ik verzuim heb mijn studentenreisproduct tijdig te deactiveren. Dit zal ik niet ontkennen, ik ben laks geweest en heb de (blijkbaar eerder) door uw toegezonden informatiebrochures niet aandachtig gelezen, dan zal ik allicht juist hebben gehandeld. Anderzijds bestookt IB-Groep/DUO je met zoveel “berichten” dat het overzicht soms ver te zoeken is.

Daarnaast wil ik u graag laten weten dat het naar mijn mening absoluut onlogisch is dat van de student zelf verwacht wordt dat deze zijn studentenreisproduct deactiveert en wel om de volgende redenen.

  • Ik ben vier jaar geleden begonnen aan mijn studie, logischerwijs zou ik dan deze zomer afstuderen. Blijkbaar loopt je studentenreisproduct dan automatisch door als een soort ongewenste automatische contractverleningen. Deze zijn tegenwoordig verboden bij tijdschriften en mobiele -telefoonabonnementen maar de overheid behoud zich blijkbaar nog wel het recht om zich met deze, naar mijn mening, malafide praktijken bezig te houden.
  • De overheid krijgt waarschijnlijk van mijn HBO-opleiding door dat ik geslaagd ben, op dat moment kan het toch nooit al te ingewikkeld zijn om via een gekoppeld systeem het studentreisproduct automatisch te deactiveren.

Ik heb geprobeerd de gegevens van mijn OV-chipkaart via internet te achterhalen, maar dit was alleen mogelijk indien ik daar al eerder een account had aangemaakt. Indien u wel toegang heeft kunt u daar verifiëren dat ik de mijn OV-chipkaart in het geheel niet heb gebruikt in de maand september, waarover ik dus wel € 136 aan OV-kosten moet betalen.

Graag verneem ik uw mening over bovenstaande situatie, en ik verzoek u derhalve ook de naar mijn mening onterecht ontstane “schuld” van € 136 te laten vervallen en het bedrag (dat ik dus wel betaald heb) terug te storten op mijn rekening (Rabobank 1234.56.789).

Mocht u nog verdere informatie wensen of vragen hebben, ik ben te bereiken op 06-12345678, per e-mail op email@ronaldmul.nl of per schrijven naar het adres ???????, 1191 XX Ouderkerk a/d Amstel.

Ik hoop op een spoedige reactie van uw zijde.

Met vriendelijke groet,

Ronald Mul

Zomaar 2011


Ik kreeg vandaag van iemand van de korfbalvereniging onderstaand stuk tekst doorgemaild. Enerzijds totale onzin, anderszijds (naar mijn mening) zoveel onzin dat het bijna hilarisch is.

Toch fascineert het me ook, me ook. Wie verstuurd dit bericht als eerste? En denkt deze persoon echt anderen te kunnen helpen, of vind hij het kicken om zoveel mogelijk mensen te bereiken met zijn totale onzin? Met andere woorden wat is de gedachtegang van (niet-commerciële) ketting-e-mail starter?

De persoon die het antwoord weet mag het roepen!
(Indien je zelf een kettingbriefstarter bent mag je uiteraard ook je eigen ervaringen delen)

Je hoeft het maar te geloven!!!! Mochten jullie het willen proberen….
Succes!

2011, Feng Shui jaar en het jaar van het geluk!
De maand juli van dit jaar heeft 5 vrijdagen, 5 zaterdagen en 5 zondagen. Dit gebeurt alleen eens in de 623 jaar. De Chinezen noemen dit fenomeen: de zakken met goud/geld.
Als je dit bericht doorstuurt zegt de traditie dat je binnen 5 dagen geld ontvangt. Volgens de Feng Shui, zullen diegenen die dit bericht niet doorsturen financiële problemen ondervinden gedurende de rest van het jaar.

Dit jaar is ietwat uitzonderlijk. Wij krijgen 4 uitzonderlijke data: 1-1-11, 11-1-11, 1-11-11 en 11-11-11.
Bovendien is dit niet alles: neem de laatste cijfers van je geboortejaar en de leeftijd die je dit jaar wordt en je zult zien dat de som voor iedereen 111 wordt. Bijvoorbeeld 58 + 53 = 111

Dit jaar is het jaar van het goud/geld. De maand oktober heeft ook 5 zondagen en 5 zaterdagen. Dit gebeurt eens in de 823 jaar! Deze jaren staan bekend als de jaren van het voordeel, de winst, de aangroei..

Het spreekwoord zegt dat als je dit bericht aan 8 goede vrienden stuurt je in de komende 4 dagen geld krijgt! En zoals de regel van de Feng Shui zegt zullen zij die de keten verbreken niets krijgen! Het is een mysterie maar de moeite waard om deze voort te zetten!

Je hoeft het maar te geloven!!!! Mochten jullie het willen proberen….
Succes!

2011,   Feng Shui jaar en het jaar van het geluk!
De maand juli van dit jaar heeft 5 vrijdagen, 5 zaterdagen en 5 zondagen.
Dit gebeurt alleen eens in de 623 jaar. De Chinezen noemen dit fenomeen: de
zakken met goud/geld.
Als je dit bericht doorstuurt zegt de traditie dat je binnen 5 dagen geld
ontvangt.
Volgens de Feng Shui, zullen diegenen die dit bericht niet doorsturen
financiële problemen ondervinden ge-
durende de rest van het jaar.

Dit jaar is ietwat uitzonderlijk. Wij krijgen 4 uitzonderlijke data: 1-1-11,
11-1-11, 1-11-11 en 11-11-11.
Bovendien is dit niet alles: neem de laatste cijfers van je geboortejaar en
de leeftijd die je dit jaar wordt en je zult zien dat de som voor iedereen
111 wordt.
Bijvoorbeeld 58 + 53 = 111

Dit jaar is het jaar van het goud/geld. De maand oktober heeft ook 5
zondagen en 5 zaterdagen. Dit gebeurt
eens in de 823 jaar! Deze jaren staan bekend als de jaren van het voordeel,
de winst, de aangroei..
Het spreekwoord zegt dat als je dit bericht aan 8 goede vrienden stuurt je
in de komende 4 dagen geld krijgt! En zoals de regel van de Feng Shui zegt
zullen zij die de keten verbreken niets krijgen! Het is een mysterie maar de
moeite waard om deze voort te zetten!

Diploma uitreiking


Heel spannend was het niet, mijn diploma uitreiking op de HES. Zeven goedbedoelde woorden door een docent die me enkele maanden les gegeven had (mn scriptiebegeleider had er blijkbaar de tijd niet voor over), en vervolgens het ondertekenen van het papiertje.
Mooiste van het geheel was eigenlijk nog m’n vader die voor het eerst sinds z’n trouwdag rondliep in een outfit die in de buurt kwam van een pak. Stiekem was ik trots!

Maargoed voor de liefhebber, hierbij wat de foto’s van m’n cijferlijst:

Opa memoriam

Het is nu ongeveer anderhalve maand geleden dat we Opa Mul hebben begraven. Als blijvende gedachtenis wil ik graag de “In memoriam” zoals deze in de begrafenisdienst is  voorgedragen is door kleinzoons Herco en Arco hier plaatsen. Dit stuk tekst hebben zij geschreven op basis van de herinneringen die wij, als kleinkinderen, aan opa hadden en zullen blijven houden.

Wij willen het hebben over onze opa, opa Mul, onze lieve rustige opa, altijd helpende opa, nooit klagende opa. Zomaar de eerste gedachten die in ons als kleinkinderen opkwamen toen we nadachten wie opa voor ons was. Want nu is opa er niet meer, de lieve opa, die je altijd wou helpen om iets te maken.

Hij is er niet meer, onze opa die altijd net een paar minuutjes na oma binnen kwam wandelen, rustig, met de stok in de hand. Uitkijkend voor eventuele obstakels want het lopen ging al een tijdje niet meer zo hard, maar klagen hoorde je opa niet. “Ouderdom komt met gebreken”, zoals hij vaak zei.
En als opa dan op visite kwam, graag alleen koffie met een beetje melk, want de zoetjes waren altijd binnen handbereik. Zonder zoetjes kwam je opa niet tegen. En als jij er toevallig een van snoepte, of het hele doosje. Dan had je de goedhartige opa voor even tegen je.

Hij is er niet meer onze opa van de ceebeetjes of een TIK, als je opa uitnodigde dan zorgde je wel voor een fles citroenbrandewijn in huis. Heerlijk vond hij dat, maar bij toeval en gebrek aan goede voorbereiding, kwamen wij kleinkinderen er achter dat een schipperbittertje er ook heel goed in ging bij opa. Tsja, de grote van het glas was tenslotte hetzelfde, en sterk was het zeker. Dus bij gebrek aan beter viel dit ook prima in de smaak.

Hij is er niet meer, onze opa die altijd eerst de telefoon opnam. “Ja, met Mul” en voordat je er een vraag tussen kon krijgen, was het: “Wacht ik roep oma even” en dan was het wachten tot oma aan de lijn kwam, want opa wachtte echt niet of je hem iets wou vragen.

En wanneer wij dan bij opa en oma op visite gingen, mochten we uiteraard van het waterleven genieten, lekker varen en vissen. Vooral het vissen met de fuik vond opa leuk. Het mocht wel niet, maar vroeger deden ze het tenslotte ook, dus wij leerden hoe je een fuik moest plaatsen. En altijd zat er wel wat in en dan kon oma de viezigheid weer opknappen, want als je paling vangt dan moet je die ook eten. Dus ontstond er na elke fuikvisserij een waar bloedbad in de woonark, tot die laatste keer dat oma het zat was, en de fuik verdween met stille trom.

Hij is er niet meer onze opa die gek was op fietsen, vroeger mochten we achterop, maar later moesten we het zelf doen… Maar gefietst werd er zeker! En wanneer er niet gefietst werd dan was er altijd nog de auto waar opa iedereen mee rond reed. En inderdaad, soms gebruikten wij opa als privé taxi.
Autorijden deed opa graag, maar ook verkeer regelen was een van zijn sterke punten, knooppunt Langemuiderweg-Reaalpolderweg zal opzoek moeten naar een waardige vervanger.

Hij is er niet meer onze opa van het tuinieren, lekker tussen de plantjes rommelen op de boerderij, met zijn eigen bewateringssysteem en de zelf gebouwde kassen. En iedereen kon wat bij opa uit de tuin krijgen, al moest hij er voor naar Drenthe rijden. Het was tenslotte teveel voor met z’n twee, en weggooien das natuurlijk zonde. Naast het tuinen waren er altijd andere klussen te doen en je kon maar beter zorgen dat er werk klaarstond, want anders zocht opa zijn eigen klussen wel op of het nu moest gebeuren of niet…

Hij is er niet meer, de opa die al veel kon, maar op late leeftijd gerust door ging met leren. Het begon met een heus mobieltje, en een computer en printer volgde al snel.  Al het voor ons leek alsof hij het mailen toch aan oma overliet. Ik citeer uit een mail van oma: “Ik lees nu de mail voor aan opa die op de bank ligt. Tenminste, als hij nog niet in slaap is gevallen…” Ach, leren is vermoeiend.

Hij is er niet meer … Dat zeggen we nu wel telkens, maar daar zijn we nog niet helemaal uit. Want waar we ook in de familie kijken, overal herkennen we onze lieve opa in terug. In onze ouders, in onszelf, in elkaar, dus “hij is er niet meer” is meer een “wij zien hem niet meer”, want voor ons bent u er nog wel, voor nu en voor ons altijd. Onze opa was gewoon een lieve en leuke opa, een voorbeeld voor alle kleinkinderen. Als wij ooit opa mogen worden, dan hopen we dat we net zulke leuke opa‘s zullen zijn.

Hoe bureaucratisch is de HES?

Woendag 25 mei

Okee. Vandaag had ik een tentamen moeten maken, maar heb dat niet gedaan. Ik stond niet ingeschreven en mocht niet het lokaal in. Waarom niet, zie onderstaande mail die ik aan de examencommissie heb gestuurd:

Geachte examencommissie,

Vandaag zou ik mijn eerste tentamen van T4 hebben en daarmee naar verwachting de laatste tentamenperiode van mijn vierjarige HEScarriére ingaan.
Echter door de surveillant bij de deur werd ik geweigerd, omdat ik niet ingeschreven zou staan. Al lichtelijk gestressd ben ik uiteraard meteen naar een computer en heb dit gecontroleerd op het intranet en vervolgens in mijn e-mailbox gezocht naar de bevestiging van inschrijving.

Op het intranet was inderdaad niets te zien, en in mijn mailbox zat geen bewijs van inschrijving. Oftewel ik zou me niet hebben ingeschreven. Zelf weet ik 100% zeker dat dit wel het geval, is maar heb natuurlijk niets om dit te bewijzen, en wellicht is er wel iets foutgegaan in mijn pc o.i.d, dus maak ik ook niemand verwijten. Aan printscreens heb ik nog nooit gedaan, en dat is 3,9 jaar lang goed gegaan.

Toch dit mailtje naar jullie met daarin de vraag. Bestaat er nog een mogelijkheid dat ik gewoon in T4 mijn overige toetsen kan maken? Of kan ik de komende twee weken thuis blijven, niets doen, tv kijken, slapen etc… Wachten tot het H2 wordt, en dan hopelijk alles halen omdat er anders een halfjaar extra collegeld aan komt te hangen?

De overige 4 toetsen die zou gaan maken zijn de reguliere vakken van het laatste half jaar BE, want zoals al eerder beschreven lig (en heb ik altijd) volledig op schema gelegen:
– FA2, toets 2 (FA2VH2BE03), aanstaande vrijdag
– CF2, (CF2VH2BE02), volgende week maandag
– MA2 (MA2VH2BE02), volgende week woensdag

Ik hoop oprecht dat u iets voor mij kunt doen, en hoor graag van u of er nog een mogelijkheid is dat ik bovenstaande toetsen wel gewoon kan maken.

Vriendelijke groet van een student die momenteel onder andere zichzelf*, computersystemen en grote bureaucratisch hogescholen vervloekt.

Ronald Mul
Studentnummer 5136333

*Vervloek mezelf omdat ik niet gecontroleerd heb of ik een bevestigingsmail heb ontvangen, want ik ben er van overtuigd dat ik ingeschreven heb.

Even voor de duidelijkheid ik ben er echt van overtuig dat ik me heb ingeschreven, schrijf het niet alleen in de mail aan de examencommissie omdat dan de slagingskans groter is. Maar je gaat bijna denken dat ik niet op ‘save’ heb gedrukt, of dat de browser is vastgelopen toen ik daarop klikte.

Morgen in plaats van de gehele dag leren dus maar in de vroege morgen naar school. Om te proberen de examencommissie, opleidingsmanager, studieadviseur, etc te overtuigen dat ik toch echt m’n overige 3 toetsen van T4 wel gewoon wil maken. En totaal niet zit te wachten op halfjaar studievertraging, extra collegegeld en een vermelding op m’n cv van het feit dat ik langer als vier jaar over een vier jarige opleiding heb gedaan.
Wordt vervolgd……….

*Note: Ik ben me bewust van het feit dat het mailtje enigszins melancholisch overkomt. Maar ik zat op dat moment (een half uur nadat ik geweigerd heb) vol met adrenaline en teleurstelling. Mocht u, als lezer, zich hieraan ergeren. Mijn excuses.

Update 1: Donderdag 09:00 Bij het secetariaat van de examencommissie werd ik door een vriendelijke begripvolle mevrouw te woord gestaan. Helaas kon zij mij niet helpen en moest ik toch echt wachten tot de voorzitter garriveerd zou zijn.

Update 2: Donderdag 09:15 Ik zag  het eigenlijk al toen ik binnenkwam, mevrouw de voorzitter is er één van het type ‘valt niet mee te discusseren’. En dat viel er ook niet. “Regels zijn regels. Het maakt niet uit dat er plekken over zijn, het maakt niet uit dat je het je wellicht een halfjaar tijd, extra collegeld, en een langere cv vermelding kost. Ik kan niets voor je betekenen, net als voor al die andere, er is uberhaupt niets dat je kan doen. Dus e kan maar beter naar huis gaan.”
Dussss… uithuilen (figuuerlijk) en guacemole gaan maken voor de Kop of Munt picknick dan maar? Nog even niet, ik wil eigenlijk nog wel een aanta mensen docenten proberen. Al is mijn geloof in een goede afloop als gevolg van een welwillende school wel de grond in geboord.

Update 3: Donderdag 10:17 Ook een tweede lid van de examencommissie gesproken, in tegenstelling tot mevrouw de boosaardige voorzitter kon deze wel op een normale wijze met een student communiceren. Helaas is de uitkomst hetzelfde, in het verleden werden er nog uitzonderingen gemaakt. Maar tegenwoordig doen ze niets meer aan situaties als deze. Kortom geen toetsen voor mij deze week. Wel nog even proberen om mijn opleidingsmanager proberen te spreken om uit te zoeken hoe en of ik een klacht kan indienen over het beleid op dit gebied. Hoort een school haar studenten niet te ondersteunen en te supporten in de weg naar een diploma, in plaats van te blokkeren?
Om even de idiotie aan te geven, op de UvA moet je indien je niet staat ingeschreven, € 20 boete betalen maar mag je alsnog je toets maken. Het gaat immers om de vraag of je over voldoende kennis beschikt. Bij de HRM  opleiding van de HvA kennen ze het principe inschrijven niet eens. Als je staat ingeschreven op de opleiding mag je de toets maken.
En op de HES? NO WAY, dat je het tentamenlokaal inkomt! En dat geld ook voor je volgende drie toetsen, “Regeln sind Regeln, één beetje duits is het wel.

Update 4: Donderdag 11:34 Zojuist de opleidingsmanager kort gesproken. Ze kwam in ieder geval begripvol over, maar kon ook niets voor me betkenen… Morgen en volgende week dus weer geen tentamens voor mij. Morgen wel even naar school om te praten met de studieadviseuze, ik probeer echt de logica van het schoolbeleid te begrijpen, maar ‘kan er met de pet niet bij’. Wellicht/Hopelijk dat iemand me het morgen kan uitleggen?
Tot zover, ik ga naar huis en me voorbereiden op de Kop of Munt picknick.

Update 5: Vrijdag 16:14 Vandaag toch nog even naar school geweest. Uiteraard niet om een tentamen te maken, maar om mijn onvrede over het beleid te uiten bij mijn studieadviseuse, mevrouw van Velzen. Zelf had ik geen hoop meer dat ik volgende week nog tentamens mocht maken, toch besloot mijn studieadviseuse nadat ze het verhaalt tot nog toe had gehoord dat ook zij het nog een keer voor me wilde proberen.
Heel lief! Terwijl zij ging bellen met de voorzitster van de examencommissie moest ik even buiten wachten, maar helaas…. Ook zij, als docent, kreeg het niet voor elkaar om de “Regeln-sinds-regeln” mentaliteit die er blijkbaar binnen de ex-commissie is te doorbreken.
Zelf dus geen tentamens meer, maar mevr. van Velzen erkende dat het huidige beleid niet ideaal is. Wellicht wel voor de school (en de tentamenplanning), maar absoluut niet voor de student. Echter ook zij wist niet zo goed waar dit aangekaart moest worden, zelf was ze van plan actie te ondernemen. Maar ook mij moedigde ze aan om dit attentiepunt onder de aandacht te brengen bij de verschillende bestuurders en managers.
Want is het niet vreemd dat er een beleid gehanteerd wordt waar, studenten zich totaal niet in kunnen vinden?, waar de focus blijkbaar ligt op kostenbesparingen in plaats van studiesucces?, een beleid waar naast vele docenten ook opleidingsmanagers en studieadviseurs zich niet in kunnen vinden?
De HES roept altijd dat ze de student als individu zien, als mens en niet als nummer. Zo voelt het absoluut niet, je bent een nummer in een computersysteem en indien daar iets fout gaat, “mag” niemand je weer terug op de juiste weg helpen…

Dag studentvriendelijkheid, Hallo bureaucratie!

Mijn studieadviseuse heeft me voorgesteld dat ik de link van deze blog met een korte toelichting aan o.a. de examencommissie en de opleidingscommissie te sturen.  Zodat deze zich wellicht op deze manier kunnen inleven in de situatie van de student, en niet meer denken in zwart-wit termen als “wel ingeschreven” en “niet ingeschreven”. We zijn mensen, geen robots. Toch?

Mocht u toevallig een (school)bestuurder of lid van de examencommissie zijn, dan hoor ik graag uw mening. Dat mag in een e-mail, maar via een openbare reactie hieronder.
Daarnaast ben ik benieuwd wie dit, naar mijn mening, bizarre beleid van de excommissie bepaalt.  En tot wie ik mij kan wenden om over eventuele veranderingen te discussiëren. Zelf zal ik er geen profijt meer van hebben, maar deze situatie gun ik geen enkele toekomstige student.

PS: Ja, het voelt goed om de woede en teleurstelling van me af te schrijven.

Definitief concept!

110 dagen,
43 pagina’s,
15.238 woorden,
106.580 tekens,
559 alinea’s &
1182 regels

Zijn er voorbijgegaan of gecreëerd gedurende de afgelopen drieënhalve maand waarin ik aan mijn afstudeeronderzoek heb gewerkt. Maar vandaag is het zover, vandaag heb ik mijn definitieve concept op hoop van zegen naar de 1e en 2e lezer verzonden. Indien zij mij een “GO!” geven, mag ik in één van de eerste weken van juni mijn onderzoek verdedigen en het daarmee hopelijk voldoende afronden.
Als ik daarnaast in de komende twee weken ook de laatste vier HES-tentamens met succes afrond, betekend het dat ik binnen nu en maanden over een HBO-diploma beschik. Klinkt tof, toch?

Verder:
– Was gisteren mijn laatste officiële lesdag op de HES (als alles volgens plan verloopt)
– Is bovenstaande afbeelding een sneak-preview, oftewel screenshot, van het voorblad van mijn afstudeerrapport
– Is het ‘logo’ ontworpen door m’n zeer gewaardeerde broeder Arco

Update 23-05-2011: Het is een GO! Oftewel dit concept mag als definitief upgeload worden en vervolgens mag ik het verdedigen. Jeej!

Villa Xaloc

Aanvankelijk had ik deze zomer geld en tijd vrijgemaakt om een maand met een huurauto en drie vrienden door Europa te touren. Door omstandigheden gaat dit feestje helaas niet door, echter plotsklaps kwam er alternatief op me weg.
Thuis zittend achter m´n laptop riep ik tegen Arco “Weet jij al wat je gaat doen van de zomer?” En nee, ook Arco had nog geen concrete plannen na wat verder geïnformeerd te hebben bleek dit ook voor Wouter, Nick, Vincent, Gerwin en Jeroen te gelden. Allen wilden we wel op vakantie en daarom besloten we eens bijeen te komen en te kijken naar de ideeën/mogelijkheden.

Zo geschreven, zo gedaan. Alles leek soepel te gaan, we vonden een mooie villa in Lloret¹, vonden nog twee extra vakantiegangers (Rutger en Moen) en wilden gaan boeken. Dat bleek lastiger, de éne villa zat vol, de andere durfde geen adres op te geven weer een derde kon alleen maar in hele lange Franse zinnen onze mail beantwoorden. Gelukkig kreeg Nick uiteindelijk contact met Vanessa van CostaCabana Holidays. Zij stuurde ons bij de afwijzing van de al volgeboekte villa een alternatief “Villa Xalox”. Het alsof we engelen hoorde zingen in ons hoofd, deze villa leek wel voor ons gebouwd. Ik citeer:

  • ***Nieuwe villa van 2011!***
  • Adembenemend uitzicht vallei en zee
  • Privé zwembad
  • Loopafstand van het strand en centrum!
  • 2 modern ingerichte badkamers (met inloop douche).
  • Barbecue: Ja
  • Terras: Ja, verschillende terrassen (Wel handig als we ruzie hebben, kan iedereen op een eigen terras gaan zitten)

We zijn dan ook gretig op dit aanbod van Vanessa ingegaan en hebben inmiddels de eerste aanbetaling gedaan. Nu maar wachten en sparen tot het zover is!

¹Lezers die denken “Ronald in Lloret?” Hij was toch altijd 100% tegen mega populaire overbevolkte badplaatsen zoals deze? Ja, dat klopt en in theorie ben ik dat nog steeds wel. Maar in praktijk blijkt dit beleid moeilijker dan gedacht. En wat wel scheelt we zitten in een ‘eigen’ villa en niet met vierhonderd miljoen miljard andere mensen samengepakt in eenzelfde appartementencomplex. Maar wellicht moet ik de (overdreven) haat van afgelopen jaren wel enigszins terugnemen.

Oja, de gehele villa valt trouwens HIER te bewonderen. Klik, kijk en wordt jaloers 😉

We were on a boat!


13 deelnemers, 1 boot in een Zuid-Hollandse havenstad

12 laserguns, 1 chipleader
10 korfballers, 2 lovers, 1 Moen
10 burgers, 3 weerwolven
4 shoppers, 9 bowlers

In den beginne was er een idee, een wintersport? een boot? Arco en zijn projectmanagers zagen dat het goed was, en zij verzonden een mail vanaf een gecreëerd Springbreak-Holiday e-mailadres. Velen zagen het als spam, en het idee dreigde te verdwijnen in bodemloze e-mailboxen. De initiatiefnemers echter gaven niet op! Via tv-campagnes en legale omkooppraktijken werd er draagvlak gecreëerd binnen een Vinkeveense korfbalvereniging. Na lange prijsonderhandelingen stemden 13 deelnemers toe om het Springbreak-weekend te vertoeven op een boot in Rotterdam voor nog geen 100 euro! Dit weekend was afgelopen weekend, deze mensen waren wij!

In de aanloop naar het weekeinde, starten er al digitale moodmaking-acties. Er was een Facebook-event, een themesong en er stroomden meer dan 25 mailtjes met plannen binnen in de dertien mailboxen! De hoofdboeker en consorten vertrokken op vrijdag 18 februari ‘s ochtends vanuit Vinkeveen, een tweetal WO-ers kwamen vanaf het universiteitsterrein te Delft, een junior-accountant verliet zijn grachtenpand en een toekomstig fysiotherapeut volgde in de avonduren.
Bij aankomst op de boot gaf de eigenaar, door ons Sven genoemd (zijn werkelijke naam was Quinten maar dat hoorden we pas achteraf) een rondleiding. Hij vertelde o.a. over het gebruik van de zeewaterpomp in de toiletten, liet ons de (krappe) kajuiten zien en vetrok vervolgens naar zijn eigen kajuit op aan de andere kant van de tweemaster.

De eerste avond aten we pasta, bereid door Mariëlle en Lisette. De pasta was goed, en iedereen at hem op zoals het moet. Doordat velen vond dat er een “kampsfeer” hing, was het even spannend of er tijdens het toetje een voedselgevecht zou uitbreken. Maar men wist zich net aan, uit angst voor Sven?, te gedragen. De dag ging over in de avond, en de avond ging over in de nacht.
In de boot zat iedereen met zijn ogen dicht op de bank, tot plots! De (spel)leider riep dat de weerwolven mochten ontwaken. Drie wolven openden de ogen keken elkaar aan, en keken naar de onschuldige burgers die sliepen in deze heldere nacht. Ze besloten de nieuwe burger, Ronald, die het spel voor het eerst speelde, te vermoorden. De (spel)leider liet de weerwolven weer slapen, en nadat de heks in het ochtendgloren was langsgevlogen mochten de burgers wakker worden. Ronald niet, Ronald was dood…. De burgers zagen de dode, waren verschrikt en realiseerden zich dat er weerwolven in het dorp waren. Nick vd K was de eerste die een beschuldiging uitte, in de nacht had hij in zijn slaap een elleboog horen knakken bij zijn geliefde, Lisette K. En met pijn in zijn hart kwam hij met het voorstel om haar te vermoorden. Na een hevige discussie, Nick vd K werd zelf ook beschuldigd, stemde het dorp hiermee in. Met tranen in zijn ogen bracht Nick zijn geliefde om het leven. Na het sterven gaf ze haar ware gedaante bloot, en inderdaad, ze was een weerwolf. Een zucht van opluchting ging door het dorp, één weerwolf minder nog twee te gaan. Maar eerst werd het weer nacht en de weerwolven hadden al een slachtoffer op het oog….

Na enkele enerverende “potjes” weerwolven waarbij vooral ik veel gedood werd, moesten we beslissen waar we “uit” zouden gaan. Arco en Wouter kwamen met een Dubstep-Drum’n Bass-Hardcore feestje in de “Catwalk” op de proppen, waarbij vooral de hardcore nogal eng klonk. Na een kort overleg besloten we daar met de gehele groep naar toe te gaan. (Behalve Vincent, hij bleef achter in de boot met maag-,lever- en darmproblemen die hem al enkele uren pijnigden.) De Catwalk bevond zich in een soortemet-van parkeergarage, en het kwam “underground” over. Nadat iedereen een dansje had gedaan, de één zich wat beter vermaakte op de moeilijke muziekstijlen als de ander, en Lisa tijdens het leren van een paar dubstep-moves bijna ruzie kreeg met een Rotterdamse gingen we in de kleine uurtjes terug naar de boot.

De zaterdag viel en er werden eieren gebakken door Mariëlle, en eieren aangebakken door Lisa 😉 Vervolgens gingen de dames meisjes shoppen in de mega-shoppingmall Alexandrium waar een fameuze Premark aanwezig was. Na een volle shopdag was het resultaat wat Popey-ondergoed en shirtjes met zeilboten.
De mannen wilden ook iets gaan doen en zij vertrokken wandelend naar het centrum.. Na 200 meter te hebben gelopen, werd Kelvin (de sleutelbewaarder) gebeld door Marco, wat bleek: Marco zat op het toilet op het moment dat de rest het schip verliet, en zat nu opgesloten in de boot. Na Marco te hebben bevrijd en een herenigingdansje te hebben gedaan gingen we verder op onze zoektocht naar uitdagende activiteiten, maar die zijn er helaas niet in Rotterdam…. Wel musea, héél véél musea, maar verder.. De lasergame was vol, Tropicana was falliet, andere zwembaden waren er zo snel nog niet, de midgetgolfbaan ging volgende week pas open en een cursus keramiek schilderen van Greet zagen we niet zitten. Er bleef maar één optie over, Bowlen! Na een spannende GPS-tocht naar het bowlingcentrum dat goed verstopt zat, mochten we de ballen tegen de kegels aan rollen. Kelvin de bowler, die op bowlen zit, verbrak zijn oude PR van 193 met één puntje, en ook Moen was z’n oude sport nog niet verleerd.
Op de terugweg wist Arco nog een metrodeur te elimineren door deze iets langer dan toegestaan voor zijn expeditiegenoten geopend te houden. Uit wrok weigerde de deur vervolgens dicht te gaan en de Metro bleef staan op station IJsselhaven. Pas op het moment dat Kelvin dreigde om de familie van de deur te bezoeken, sloot deze zijn beide kanten, en kon ons openbaar-vervoersmiddel het station verlaten.
In den avonduren bezochten we een film in een authentieke bioscoop. Dus niet zo’n mega-Pathe-zaal waar je als bezoeker slechts een product bent, dat geacht wordt een bak popcorn leeg te eten en een grote cola in te nemen. Nee! Dit is het type bioscoop met rode loper kritische filmrecensent die 30 minuten voor aanvang van de film al op de beste plek in de zaal een krantje zit te lezen. De film was Black Swan, en vooraf hadden we slechts geruchten over ballet, 3D, een (matige) lesbische-scene en iets met horror gehoord. Maar het bleek meer, veel meer, daarom hierbij een korte samenvatting waar je als lezer helemaal niets van begrijpt:
“Meisje kan goed balletten, krijgt een hoofdrol in zwanenmeer, moet meer passie gaan tonen, heeft waanbeelden, ziet bloed, gebruikt drugs, scheurt d’r huid eraf, denkt dat ze lesbische romance heeft, maar toch niet, vermoord bejaarde, toch niet, stopt arm van moeder tussen deur, verslaapt zich op dag van première, net op tijd binnen in theater, speelt rol goed, vermoord andere ballerina in kleedkamer, toch niet, pleegt zelfmoord op toneel, toch wel, einde.”
Dit klinkt heel wazig, dat was het ook. Maar de meerderheid van de groep, waaronder ik, was onder de indruk van de film en we kwamen dan ook enigszins “beduusd” de bioscoop uit. Even dachten we zelf ook aan waanbeelden te lijden toen we een sneeuwbui inliepen, maar de vlokken waren echt! Koud en nat kwamen we op de boot aan. Daar werd gekingst in twee groepen en er werd gevlogen door een matige stuntvlieger, genaamd Stef. Halverwege kwam Guido (de buurman van Sven) langs om de vaatwasmachine te reparen, maar na 4 minuten in het apparaat te hebben gestaard gaf Guido het op en kroop terug onder zijn vriend die in de kajuit op de andere boot lag.

Zondag was eieren koken, de douche repareren (in de douchebak kwam hetgeen dat we door de wc spoelden omhoog), afscheid nemen van Moen die zestiende ging worden op een landelijk pokertoernooi voor studenten, en vervolgens lasergamen in Dordrecht (omdat er in R’dam niet zoveel te doen was). Het lasergamen was een succes, de 30 minuten durende analyse na een spelronde waren minsten even vet als de 15 minuutjes dat er gespeeld werd. Afgestudeerd communicatie-expert Nick liet na de eerste ronde al vele ratio’s en berekeningen los op de resultaten om zo in de tweede ronde beter te presteren, dit had resultaat, hij kwam als winnaar uit de tweede ronde.
Afsluitend aten we voor € 20 bij een wokkende chinees die meer dan de “standaardwok” serveerde. Zo waren er exotische kangoeroes, was Wouter blij verrast over de aanwezige frikadellen en heeft Lisa genoten van de (koude) patatjes. Teruggekomen op de boot was het tijd om afscheid te nemen van Wouter en Mariëlle die maandagmorgen vroeg weer andere bezigheden hadden, Jasper hebben we wel weten te verleiden om een extra nacht “On the boat” te blijven. Gezamenlijk keken we naar de film “Exam” waarin mensen solliciteren naar een baan en vervolgens dood gaan, maar toch niet doodgaan door een reddingsmiddel. Bizar verhaal.

Over maandag kan ik weinig schrijven. Ik verliet de boot na een koude douche om 6:45 op naar Amsterdam. Uit betrouwbare bron heb ik gehoord dat het Nick die ochtend allemaal even teveel werd. Een een “Black-Swan-momentje” had. Hij greep een dunschiller en verwijderde het topje van zijn vinger. Sven (de beheerder) stond niet toe dat dit topje in de boot bleef slingeren en zo bracht Nick een bezoek aan Erasmus in het medische centrum. Daar werd het geheel hersteld door wat ductape en een kusje van de dokter. op de zere vinger.

Tot slot gaf de groep de sleutel terug aan Svennie en verlieten we het schip!

Natuurlijk ben ik heel veel vergeten, vul het daarom gerust onderstaande puntjes aan in de comments:

Geschreven door Ronald uit naam van deze 13 genietende aardbewoners!
Arco, Jasper, Kelvin, Linsy, Lisa, Lisette, Marco, Mariëlle, Moen, Nick, Ronald, Vincent en Wouter

Verder:

  • Hadden we twee glazen potten met wortels en erwten over.
  • Hebben we gedurende het weekend 144 voetbalplaatjes verzameld.
  • Danken we Arco (en zijn projectmanagers) voor de organisatie.
  • Bedanken we Luciana (de boot) voor het aangename verblijf.
  • Is dit voor herhaling vatbaar.
  • Zou ook een WIDM-weeken-event heel cool zijn!
  • Schrikt Lisette heel erg tijdens een bioscoopfilm.
  • Waren de dames meisjes trots op het feit dat de mannen waren wezen bowlen, en niet de gehele dag lui op de boot zaten.
  • Was Kelvin de enige die af- en toe de TV aanzette.
  • Hebben de vele aanwezige twitteraars het hele weekend niet getwitterd.
  • Gaat Moen naar China om te pokeren voor grof geld, bij winst financiert hij nog een boottochtje.
  • Duurt het nog ~3 dagen voordat m’n evenwichtsorgaan is gestopt met “nagolven”.
  • Moet je niet aan Vincent vragen hoelang de reis nog duurt.
  • Zegt niet alleen het nummer waar een bus/tram naar toe gaat.
  • Is er het gehele weekend met de hand afgewassen.
  • Had geen van de dames meisjes tandpasta meegenomen.
  • Hebben de eieren 45 minuten gekookt, en nog waren ze zacht.
  • Zijn er 4 verschillende biermerken genuttigd (Heineken, Amstel, Grolsch en Hertog Jan)
  • Voor foto’s zie de Hyves van Nick: http://snickr.hyves.nl/album/61345731/Rotterdam_Luciana_2011/XrNSY9lA/
    (Wellicht dat je vrienden moet zijn/worden)